Tijdens de Bataafse omwenteling in 1795 werd een begin gemaakt aan de scheiding van kerk en staat. Deze werd langzamerhand steeds verder doorgevoerd tot in 1983 de financiële relatie tussen de kerk en de staat werd beëindigd.
Deze scheiding heeft ervoor gezorgd dat volgens veel mensen geloof niet in de politiek thuishoort, ook al is dat niet wat de scheiding van kerk en staat daadwerkelijk inhoudt.
In gesprekken met collega’s hadden we het regelmatig over politieke onderwerpen en de moeilijke discussieonderwerpen zoals euthanasie en abortus. Een standpunt dat telkens door enkele collega’s werd verkondigd was dat geloof niet in de politiek thuishoort. De regering beslist over zaken die impact hebben op het volk (lees: mij) en die beslissingen mogen niet vanuit geloofsovertuigingen worden gemaakt: “Dat jij je geloof hebt is prima maar val mij er niet mee lastig.” Je herkent het vast wel.
Grotere scheiding?
Maar is deze scheiding niet veel groter geworden dan alleen tussen kerk en staat, tussen geloof en politiek?
Volgens mij hebben we als christenen een scheiding teweeggebracht tussen kerk en werk. Een fulltime christen (voorganger, kerkelijk werker, evangelist of zendeling) is tenslotte belangrijker (meer heilig) dan de christenen die een “seculiere” baan hebben, toch?
Niemand gelooft dat écht, maar toch is dat een denken dat we vaak wel hebben en in veel kerken/gemeenten ook tot uitdrukking komt. We bidden wel voor de zendelingen die in verre landen het evangelie brengen, voor de voorgangers die de gemeente leiden, voor de tienerleiders die voor jonge schapen zorgen, voor de koster die iedere zondag toch maar weer de verwarming heeft aangedaan. Maar we bidden nooit voor diezelfde tienerleider die door de weeks voor een klas met pubers staat of voor de koster die in de ruwe wereld van de bouw zit.
De Sacred-Secular Divide
Mark Greene noemt deze scheiding de Grote Scheiding, de Sacred-Secular Divide (SSD). De scheiding tussen heilig en seculier. De scheiding die we als christenen zelf hebben voortgebracht.
Hij noemt het voorbeeld van de kerk die zich druk maakt of Harry Potter wel of niet ok is, maar zich niet druk maakt over de ateïstische en immorele literatuur die onze kinderen op de middelbare school voorgeschoteld krijgen. Wel druk maken over onze privé tijd (Harry Potter) en niet over onze publieke tijd (literatuur op school).
Hebben we als christenen ervoor gezorgd dat geloof voor ons privé leven is en niet voor heel ons leven?
Mark Greene noemt gebrekkige theologie als oorzaak. Gebrekkige theologie over de schepping, over de voorganger, over de kerk en over discipelschap.
Ik zal deze oorzaak nu niet verder uiteenzetten maar ik denk dat je een idee hebt van wat ik bedoel. Een medestudent zei me eens dat geloven een hobby is; hij had zijn voetbal en ik had mijn geloof. Hebben we geloven werkelijk tot een hobby gemaakt?
Lees meer over de Sacred-Secular Divide of download The Great Divide: Overcoming the SSD Syndrome (pdf).
Een goede samenvatting van de Sacred-Secular Divide vind je in dit filmpje:
Hoe ervaar jij dit? Is er in jouw kerk/gemeente aandacht voor je werk? Ben je je bewust van deze scheiding?
Tweet
{ 8 reacties… read them below or add one }
Erg goed hoor. Ga zo door.
Hoi Ina, dank je wel!
Naar dit uitstekende artikel verwijs ik ook op de site Bedrijfsgebed, en wel op de pagina’s ‘Bedrijfsgebed en christen-zijn op het werk in het nieuws‘ en ‘Helpt de kerk bij je werk?‘.
Dank je wel Maarten! Bedrijfsgebed.nl is echt een aanrader!
Heel belangrijk, maar moeilijke materie! Ik geef het door en door!! Zeer boeiend,heel veel succes gewenst annie
Dank je wel Annie! Het is inderdaad heel belangrijk, ook om door te geven.
Religieuze argumenten zouden niet geldig moeten zijn in het publieke debat, omdat zij van de ander vereisen dat ze de visie van de gelovige overnemen. In het publieke debat zouden mensen hun argumenten zo moeten formuleren, dat het in principe voor ieder – redelijk – mens een valide argument zou kunnen zijn.
Een voorbeeld:
Ten aanzien van abortus kunnen meerdere argumenten worden gegeven, zowel voor als tegen abortus, zowel met of zonder religieus kader. Dus in plaats van te zeggen: ‘Abortus is slecht, omdat in de bijbel staat dat doden niet mag’, zou men kunnen zeggen: ‘Abortus is slecht, omdat het doden van ongeboren kinderen moreel verwerpelijk is.’
Dit soort argumenten zullen ervoor zorgen dat we, in een pluralistische samenleving, hopelijk met elkaar kunnen blijven praten over mogelijke concessies en dergelijke. Religie zou hier buiten moeten blijven, alleen al omdat er zoveel soorten religies, danwel levensovertuigingen zijn.
Interessante gedachte Michiel! Ik denk dat het lastig is om religie buiten het publieke debat te houden, aangezien het onlosmakelijk verbonden is met de mens. Ik denk dat het niet mogelijk is om op het ene moment wel gelovig (privé) en op het andere moment niet gelovig (publiek) te zijn.
Waar het om gaat is hoe je je geloof vorm geeft in het publieke debat (of op het werk). Daarbij ben ik het zeker met je eens dat het lastig is om een argument op bijv. de Bijbel te baseren als de ander niet hetzelfde uitgangspunt heeft. Je zou wel een gemeenschappelijk uitgangspunt kunnen vinden en van daaruit samen verder kunnen kijken.
Vanuit je geloof neem je een bepaald standpunt in. Waarbij ik zeker geen voorstander ben van hakken-in-het-zand-politiek.
{ 1 trackback }